وبگاه شوراي آتلانتيك در مقاله اي، درباره جنگ تجاري و تعرفه اي ترامپ با چين، نوشت: چيني ها حاضرند سختي چنين جنگي را تحمل كنند اما آيا آمريكايي ها هم چنين آمادگي را دارند؟
به گزارش تجارت نيوز، در اين مقاله كه به قلم ” دكستر تيف روبرتس” از تحليلگران “مركز جهاني چين” شوراي آتلانتيك نوشته شده، آمده است:
سياست اعمال تعرفههاي دونالد ترامپ، رئيسجمهوري ايالات متحده، به جنگ تجاري ايالات متحده و چين تبديل شده است. ترامپ با صدور فرماني جديد اعمال تعرفه عليه ديگر كشورها را به مدت 90 روز معلق كرد، اما در برابر چين عقب نشيني نكرد و تعرفه هاي كالاهاي چيني را به 145 درصد افزايش داد.
چه چيزي احتمالا در آينده رخ مي دهد؟ به نظر مي رسد كاخ سفيد در اين فكر كه رهبران چين “مي خواهند به توافق برسند” و به سمت ميز مذاكره هجوم خواهند آورد، به شدت اشتباه محاسباتي كرده است.
وزارت بازرگاني چين روز سهشنبه اعلام كرد: “تهديد ايالات متحده براي تشديد تعرفهها بر چين، اشتباهي بيش از يك اشتباه است و بار ديگر ماهيت باجخواهي آمريكا را آشكار ميكند… چين هرگز اين را نخواهد پذيرفت. اگر آمريكا بر راه خود پافشاري كند، چين تا آخر خواهد جنگيد.”
تقريبا يك سال پيش، در گفتگوهايي كه در پكن در مورد چشم انداز جنگ تجاري ايالات متحده و چين در زمان رئيس جمهوري آينده ايالات متحده داشتم، مقامات چيني مكررا به سلاحي مخفي اشاره كردند كه آماده استفاده از آن بودند: توانايي چين و مردمش در “تلخ خوردن” يا “چيكو”.
اين به چه معناست؟ چيكو مرتبا توسط چيني ها براي توصيف توانايي آنها در تحمل سختي ها در زمان هاي دشوار، از جمله در راستاي خدمت به تحقق بخشيدن يك هدف ملي بزرگ تر، مطرح مي شود.
در دوران “مائوتسه تونگ” در طول راهبرد جهش بزرگ به جلو، سياست وحشتناكِ اشتباهي كه هدف آن پيشي گرفتن چين از بريتانيا در توليد فولاد بود و در نهايت منجر به قحطي شد، به نمايش گذاشته شد. اخيرا نيز اين نگرش در طول كارزار ملي چين براي جلوگيري از گسترش” كوويد -19 “مشاهده شد.
اين واقعيت براي رهبران اقتدارگرا در پكن از بين نرفته است كه اگر همانطور كه انتظار ميرود، جنگ تجاري به تورم و از دست دادن مشاغل در دو كشور منجر شود، دولت ترامپ بايد با فشار فزاينده مردم آمريكا مقابله كند، در حالي كه چين احتمالا با فشار عمومي كمتري مواجه خواهد شد.
در نشانه اي از اينكه چين چقدر چشم انداز جنگ تجاري را جدي مي گيرد، يك مقام چيني عزم اين كشور را – هرچند به طور غيرمستقيم – با آنچه در جريان درگيري مسلحانه نشان داده مي شود، مقايسه كرده است.
در 9 آوريل نيز “ليو پنگيو” سخنگوي سفارت چين در واشنگتن، ويدئويي از “شي جين پينگ” رئيس جمهوري چين را به اشتراك گذاشت كه به طور رسمي گفت كه “ارعاب يا فشار هرگز بر ملت چين كارساز نخواهد بود”، كليپي از يك سخنراني كه شي در سال 2020 به مناسبت هفتادمين سالگرد ورود چين به جنگ كره ايراد كرده بود.
دليل ديگري كه بعيد به نظر مي رسد پكن با عجله با امتيازاتي به واشنگتن بيايد: بسياري از مقامات چيني اعتقاد قوي دارند كه آنها درگير يك مبارزه وجودي با ايالات متحده هستند و هر دو كشور براي برتري اقتصادي، سياسي و نظامي رقابت مي كنند.
در حالي كه اين رقابت سالها پيش آغاز شد، آنها جنگ تجاري را آخرين حلقه اين جنگ ميدانند و معتقدند كه هر گونه امتيازي ناگزير با فشار بيشتري مواجه خواهد شد. به نظر مي رسد آنها بر اين باورند كه تسليم شدن در برابر خواسته هاي ايالات متحده احتمالا شهرت شي را كه با دقت ساخته شده است به عنوان يك رهبر قدرتمند جهاني تضعيف مي كند كه براي جايگاه او در داخل و خارج از كشور مهم است.
چين براي مدت طولاني براي اين درگيري آماده شده است، از جمله با تنوع بخشيدن به تجارت خود با كشورهاي مختلف دنيا.
در سال 2024 صادرات چين به ايالات متحده 14.7 درصد از كل صادرات اين كشور را تشكيل مي دهد؛ در حالي كه در سال 2018 اين رقم 19.2 درصد بود، همزمان به گفته پكن، صادرات چين به كشورهاي آسياي جنوب شرقي و كشورهاي در طول مسير “يك كمربند و يك راه” رشد كرده است.
بر اساس آمارها، در مجموع، حدود 30 درصد از صادرات چين در سال گذشته به كشورهاي ثروتمند گروه هفت (G7) اختصاص داشت كه در مقايسه با 48 درصد سال 2000 كاهش قابل توجهي يافته است. در عين حال، سهم چين از كل صادرات جهاني در واقع از دوره اول ترامپ با يك درصد رشد به 14 درصد رسيده است.
پكن نيز به لحاظ راهبردي وابستگي خود را به كالاهاي مهم ايالات متحده، مانند دانه سويا، كه اكثريت آن اكنون از برزيل خريداري مي شود، كاهش داده است، و براي خوداتكايي بيشترغذايي تلاش كرده است.
روزنامه رسمي “پيپلز ديلي” چاپ پكن، روز دوشنبه در تفسيري در صفحه اول خود نوشت: “ما 8 سال است كه درگير جنگ تجاري با ايالات متحده بودهايم و تجربيات غني در اين مبارزه انباشتهايم. ما در را به روي مذاكرات نبستهايم، اما شانسي هم نخواهيم داشت، در عوض، ما انواع آمادگيها را براي مقابله با شوكها انجام دادهايم.”
در روزهاي اخير، پكن با اعمال تعرفههاي جديد بر گندم، گوشت گاو، گوشت خوك و سويا، صنايعي مانند كشاورزي را كه عمدتا در ايالتهاي قرمز مورد حمايت ترامپ قرار دارند، هدف قرار داده است و محدوديت هايي را براي صادرات مواد معدني كمياب به آمريكا اعمال كرده است كه براي توليد همه چيز از گوشي هاي هوشمند و خودرو گرفته تا تراشه هاي نيمه هادي پيشرفته و سيستم هاي موشكي ضد بالستيك استفاده مي شود.
همزمان، چين مجموعهاي از شركتهاي جديد آمريكايي، از جمله سازنده هواپيماهاي بدون سرنشين ” اسكاي ديو” را به فهرست كنترل صادرات خود اضافه كرده، فهرست نهادهاي غيرقابل اعتماد خود را گسترش داده و قانون ضد تحريمهاي خارجي خود را تقويت كرده است كه همه اين اقدامات بخشي از ابزار رو به رشد براي مقابله به مثل اقتصادي است.
در همين حال، شركتهاي آمريكايي كه براي تامين منابع جهاني عميقا به چين متكي هستند، مانند “والمارت”، فراخوانده شدهاند و به آنها هشدار داده شده است كه بر تامينكنندگان چيني براي كاهش قيمتها فشار وارد نكنند، در حالي كه آژانس برنامهريزي دولتي چين به شركتهاي چيني گفته است كه هر گونه سرمايهگذاري برنامهريزي شده در ايالات متحده را به تاخير بيندازند.
در نهايت، پكن ممكن است جدايي ناگهاني از ايالات متحده را ناخوشايند سايت اصلي بت فوروارد ببيند، اما همچنين به هدف بلندمدت خود براي ايجاد تعادل مجدد در اقتصادش به سمت اقتصادي كه به مراتب بيشتر به مصرف داخلي متكي است، متعهد است، هدفي كه بارها در نشستهاي قانونگذاري سالانه مجلس ملي خلق چين در ماه مارس گذشته بر آن تاكيد شد.
روزنامه “پيپلز ديلي” در تفسير خود ميگويد: “در مواجهه با تعرفههاي بالا كه همچنان فضاي تجارت با آمريكا را كوچك ميكند، ما بايد افزايش تقاضاي داخلي را به عنوان يك راهبرد بلندمدت در نظر بگيريم و تلاش كنيم تا مصرف داخلي را به نيروي محركه اصلي رشد اقتصادي تبديل كنيم و به مزيتهاي بازار مصرف داخلي بزرگ خود تكيه كنيم.”
در چنين وضعي، اين سوال براي واشنگتن پيش ميآيد: آمريكاييها حاضرند در ازاي جنگ تجاري با چين تا چه ميزان سختي را تحمل كنند؟
برچسب:
،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج:
0
بازدید:
